Doświadczenie przemocy seksualnej może w sposób znaczący wpłynąć na dalsze życie osoby, która jej doświadczyła – już na wstępie zwrócić jednak uwagę należy na fakt, że każda reakcja, każda emocja, jaką dana osoba w takiej sytuacji odczuwa, powinna zostać zaakceptowana, niezależnie od tego jakie wyobrażenie o tym, jak taka osoba „powinna” się zachowywać mają inni. To, co wydaje się niezwykle istotne to fakt, że osoba z doświadczeniem przemocy seksualnej ma prawo uzyskać odpowiednie wsparcie – nie tylko instytucjonalne, ale także to najbardziej oczywiste, w gronie przyjaciół czy rodziny. Wiele osób nie wie w jaki sposób rozmawiać z osobą, która doświadczyła przemocy seksualnej, w jaki sposób wspierać ją, by nie krzywdzić. To niezwykle istotne by edukować się w tym zakresie tak, by nie zwiększać cierpienia i dyskomfortu drugiego człowieka. Niestety, bardzo powszechny jest brak wiedzy na temat tego, w jaki sposób być dobrą osobą wspierającą. Nadal niezwykle popularne jest zjawisko wtórnej wiktymizacji – ma miejsce wówczas, kiedy ofiara przestępstwa doznaje kolejnej (wtórnej) krzywdy ze strony innych osób – otoczenia, rodziny, bliskich, instytucji. Może ona polegać na obwinianiu osoby, która doświadczyła przemocy seksualnej, za to, co ją spotkało czy też na oczekiwaniu szczegółowej opowieści dotyczącej traumatycznego zdarzenia. Wtórna wiktymizacja często miejsce ma w sądach czy na komisariatach policji. Może nieść za sobą poważne konsekwencje w zakresie zdrowia psychicznego osoby, która doświadczyła przemocy seksualnej.
Jak wspierać osobę, która doświadczyła przemocy seksualnej? Przede wszystkim – nie narzucać siebie i swojego zdania, nawet jeśli mielibyśmy czynić to mając najlepsze intencje. Stworzenie osobie, która doświadczyła traumatycznego zdarzenia jak najbardziej bezpiecznej przestrzeni można uznać za zadanie osoby, która wspiera. Nie ma ono obowiązku rozumieć tego, co czuje druga osoba, ale powinna akceptować wszelkie uczucia, emocje i zachowania, chyba że są one w wyraźny sposób krzywdzące dla drugiego człowieka. Warto w sposób empatyczny zachęcić drugą osobę do szukania pomocy. Zaproponować towarzyszenie, jeśli ma się na to przestrzeń, osobie doświadczeniem przemocy seksualnej w tym, na co się zdecyduje (na przykład w wizycie w szpitalu lub na policji). Kiedy ktoś dzieli się z nami swoim doświadczeniem, oprócz pomocy w zapewnieniu bezpieczeństwa fizycznego czy medycznego, niezwykle istotne wydaje się wiara ofierze. Dobrze jest wyjaśnić jej, że wierzysz że doszło do napaści i że napaść nie jest jej lub jego winą. Kolejną ważną kwestią jest oddanie osobie, która doświadczyła przemocy, kontroli – kontrola ta została już odebrana im podczas traumatycznego zdarzenia – warto dać osobie z doświadczeniem przemocy uprawnienia do podejmowania decyzji o tym jakie kroki podjąć dalej i starać się unikać mówienia jej lub jemu co robić. Bardzo ważne jest po prostu towarzyszenie drugiej osobie, we wszystkim co przeżywa.
Warto powiedzieć na przykład:
- Tak mi przykro, że ci to zrobiono.
- To nie była twoja wina.
- Czego teraz najbardziej potrzebujesz? Jak mogę pomóc?
Najważniejsza jest podmiotowość drugiej osoby i zadbanie o to, by jej potrzeby były zaspokojone. Nie należy jednak zapominać o swoim komforcie – bycie osobą wspierającą potrafi być obciążające, zatem należy zadbać także o siebie, oczywiście z tym zastrzeżeniem, by nie robić nic, co mogłoby wprawić w dyskomfort osobę, którą wspieramy (jak np. dzielenie się jej historią z innymi).